Achtung!

Είναι φοβερό πόσο ακραία μπορεί να μεταβληθεί μια κατάσταση...
Πως από τη μια όχθη μπορείς να πας στην άλλη...
Πως η συμπάθεια μπορεί να γίνει αποστροφή...
Κάθε ανθρώπινη σχέση, απ' ό,τι φαίνεται έχει κ ένα όριο...νοητό.Όχι το ίδιο πάντα κ όχι απαραίτητα προκαθορισμένο.Για άλλους είναι μεγαλύτερο και για άλλους είναι μικρότερο. Όμως έτσι και περαστεί η γραμμή αυτού του ορίου, το αρνάκι γίνεται λύκος.
Το όριο δεν διαπερνάται πάντα με μια "κακιά" πράξη. Αλλά μπορεί αυτή η πράξη-ή επαλληλία πράξεων-να μην είναι απλά η κατάλληλη.Μπορεί συγκεκριμένα να έχουμε ταυτόχρονα πολλά όρια...άλλο για τη φορτικότητα, άλλο για το σεβασμό, άλλο για την περιφρόνηση, άλλο για την αγένεια κ.ο.κ.
Και με κάθε αντίστοιχη πράξη να γεμίζει η στάθμη της κάθε "δεξαμενής"... Ίσως υπάρχουν και προειδοποιητικά σημάδια ότι τείνει να ξεχειλίσει. Αν όμως αυτά τα σημάδια αγνοηθούν, τότε επέρχεται μια ρήξη...και το περιβάλλον γίνεται ασφυκτικά μικρό.
Ίσως κ από την άλλη, ακραίες να μην είναι οι συμπεριφορές,αλλά το μυαλό μου...
Ευτυχώς που υπάρχουν και άτομα που κάνουν τα όρια μας να τείνουν στο άπειρο! :)

All is Violent,All is Bright...

Ξεχνάω να γελάσω...
Κομμάτια του μυαλού λείπουνε, κόλλησαν κάπου στο χώρο και στο χρόνο.
Μέρες στις στάχτες, διαλυμένοι εγκέφαλοι και το γκρι επιστρέφει ξανά...
Τα μάτια πλέον σχεδόν αχρείαστα, αντανακλούν εικόνες εσωτερικά...
Και το μυαλό, λειψό πια...συνεχίζει...

music: all is violent, all is bright

photo: dying nature

check: Πραγματικότητα ή όνειρο

...φωνάζει ο νους...

...Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει...

..."Εγώ μονάχα υπάρχω!" φωνάζει ο νους.

"Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα.

"Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός, χορεύουν, στροβιλίζουνται, τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν το νερό, το χάος μουγκρίζει.

"Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο....

mind disease

Ναι,αναφέρομαι στην "αρρώστια" του μυαλού να μη σ'αφήνει να ησυχάσεις...Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις φορές που απλά ταξιδεύει σε ωραίες αναμνήσεις...Μιλάω για τις φορές που σκεφτόμαστε κάτι συνεχώς το οποίο μας αγχώνει(βέβαια να μου πεις,τα πάντα με αγχώνουν),μας κουράζει,μας φέρνει γενικά σε μία δυσάρεστη θέση...Γιατί καταραμένο μυαλό!Γιατί να μην μπορούμε να ελέγχουμε το μυαλό μας?!Και γιατί μια σκέψη να μας αναστατώνει τόσο πολύ...Γιατί οι δυσάρεστες σκέψεις να επισκιάζουν σε χρόνο dt τις ευχάριστες και να μη γίνεται και το αντίθετο?Γιατί γενικά τα αρνητικά να καταλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας απ'ότι τα θετικά?Κ αν όχι σαν στιγμές(που πιστεύω πως και σαν στιγμές υπερτερούν οι αρνητικές),έστω σαν σκέψεις...Το μυαλό θα έπρεπε να υπάρχει για να μας κάνει να ξεφεύγουμε πνευματικά και όχι να μας επιβαρύνει...Δεν ξέρω τι να πω...Ελπίζω να καταφέρω μια μέρα να το ελέγχω πλήρως!