All is Violent,All is Bright...

Ξεχνάω να γελάσω...
Κομμάτια του μυαλού λείπουνε, κόλλησαν κάπου στο χώρο και στο χρόνο.
Μέρες στις στάχτες, διαλυμένοι εγκέφαλοι και το γκρι επιστρέφει ξανά...
Τα μάτια πλέον σχεδόν αχρείαστα, αντανακλούν εικόνες εσωτερικά...
Και το μυαλό, λειψό πια...συνεχίζει...

music: all is violent, all is bright

photo: dying nature

check: Πραγματικότητα ή όνειρο

...φωνάζει ο νους...

...Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει...

..."Εγώ μονάχα υπάρχω!" φωνάζει ο νους.

"Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα.

"Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός, χορεύουν, στροβιλίζουνται, τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν το νερό, το χάος μουγκρίζει.

"Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο....