"Αγαπημένη μου, για σένα που μου λείπεις!"

Τι πιο όμορφο από μία αγάπη τόσο δυνατή, που δε μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν?Διάβασα το παρακάτω κείμενο και νομίζω πως αξίζει να το μοιραστώ. Μπράβο στο παππουδάκι που τόσα χρόνια μετά δε σταμάτησε ποτέ να νιώθει έτσι και μπράβο και στους 2 που κατάφεραν να μην αφήσουν όλο αυτό το όμορφο να χαθεί ώστε ούτε ο θάνατος δεν τους χώρισε...Άλλωστε η ζωή του ενός ήταν η ίδια η ύπαρξη του άλλου.

“Αγαπημένη μου, για σένα που μου λείπεις !

Δεν περνά στιγμή χωρίς να νιώσω την απουσία σου! Τίποτα δεν μπορεί να την γεμίσει! Τίποτα δεν αναπληρώνει ΕΣΕΝΑ!

Θέλω να σου πω, δεν έχω λόγια να γράψω σ αυτό το άψυχο χαρτί, λόγια που θα σου δείξουν πόσο πολύ σ αγαπώ! Είσαι για μένα τα πάντα. Είσαι το γέλιο μου και ο πόνος μου! Είσαι ο ήλιος μου και η συννεφιά μου! Είσαι η ανάσα μου και ο χτύπος στην καρδιά μου!

Ήσουν τότε 16 χρονών και εγώ 22, έλαμπες ανάμεσα στις άλλες! Ακόμη λάμπεις μέσα στο μυαλό μου! Σαν με κοίταξες, ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά, αυτό το ρίγος ακόμη το νιώθω όταν σε σκέφτομαι. Καλοκαίρι ήταν, μα ήρθε και ο χειμώνας αλλά εγώ ένιωθα πάντα σαν να μουν στην άνοιξη! Σου έφερνα πάντα λουλούδια στην γιορτή σου! Μόνο τα λουλούδια ταίριαζαν κοντά σου λουλούδι μου!

Για σένα αγάπη μου ακόμη και τώρα γράφω αυτό το γράμμα, για σένα καλή μου, με λόγια που τα γράφω όπως μου κατεβαίνουν, αλλά με λογία αληθινά! Καμία φορά θέλω να πάρω τον δρόμο να έρθω να σε βρω. Μου λείπουν τα μάτια σου, μου λείπει το γλυκό χαμόγελο σου, τα κερασένια χείλη σου!

Όχι δεν θα αφήσω άλλο τον χρόνο να μας κρατά μακριά! Θα έρθω γιατί δεν αντέχω αγάπη μου μετά από 40 χρόνια γάμου να μην είμαστε μαζί! Μαζί ζήσαμε χάρες και λύπες, μα πάντα πιασμένοι χέρι - χέρι, κοιτώντας πάντα ο ένας τον άλλο με αγάπη, δίνοντας ο ένας στον άλλο πάντα κουράγιο και δύναμη! Όχι καρδιά μου, δεν υπάρχει η καρδιά μου από την μέρα που δεν σε έχω εδώ δίπλα μου! Ναι, δεν ντρέπομαι να το φωνάξω ακόμη και τώρα ..Ήμουν Είμαι Και Θα Είμαι ερωτευμένος με Εσένα ζωή μου!

Τώρα όμως που χάθηκες δεν έχω ζωή, δεν έχω ανάσα, δεν έχω ΤΙΠΟΤΑ! Αχ, εκείνα τα μαλλάκια σου, μαλακά, απαλά σαν μετάξι ήταν! Ακόμη και όταν άσπρισαν μαλακά, σαν το χιόνι ήταν χιονούλα μου!

Συγχώρα με Γυναίκα μου, συγχώρα με αγαπημένη μου, μα δεν αντέχω άλλο να είμαι χώρια σου! θα έρθω εκεί μαζί σου! Θα έρθω εκεί στην αιωνία ζωή, δίπλα σου!

Συγχωρά τον γέρο άντρα σου που δεν αντέχει, γιατί πονά πολύ η απουσία σου, συγχωρά με, αλλά σ αγαπώ κοριτσάκι μου.Σ ΑΓΑΠΩ και χωριά σου δεν αντέχω, δεν μπορώ!

Σε σένα αγάπη μου, που για 40 χρόνια ζήσαμε ο ένας για τον άλλον! Σ αγαπώ, για αυτό έρχομαι κοντά σου άγγελε μου!

Φιλάκια στα κερασένια σου χειλάκια.

Σύντομα κοντά σου ... Σ αγαπώ!

Ο γέρος σου!”

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα από ένα μεγάλο και μακροσκελές γράμμα, που έγραψε κάποτε ένας κύριος 68 ετών για την γυναίκα του που την έχασε στα 60 της. Έφυγε μετά από 2 χρόνια, από καημό, μαράζωσε είπαν οι γιατροί, ήταν σαν να μην ήθελε να ζήσει, έφυγε ... για την αιώνια ζωή, γεμάτη ... από την αγάπη τους!

Αφιερωμένο σε όλους αγάπησαν πραγματικά κι ακόμη αγαπούν!

Αδικία...Μία έννοια που δε θα έπρεπε να υπάρχει!

Η αδικία είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας πολύ συχνά. Όμως με τον καιρό την ξεπερνάμε. Τι συμβαίνει όμως όταν η αδικία έρχεται με τη μορφή θανάτου? 

Από μικρή δυσκολευόμουνα να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ καλοί, ή τα ζωάκια που δεν βλάπτουν κανένα, πεθαίνουν. Και τώρα που μεγάλωσα η απορία μου παραμένει η ίδια.

Κατά τη γνώμη μου, απ όλα τα έμβια όντα του πλανήτη μας, το μόνο που μπορεί να κάνει κακό με αυτοσκοπό να βλάψει/πληγώσει τους άλλους, είναι ο άνθρωπος. Λαμβάνοντας ως αφορμή ένα πρόσφατο γεγονός (τον χαμό του αγαπημένου μου Πούμπα-ινδικό χοιρίδιο) ξανάρθε στο μυαλό μου έντονα η έννοια της αδικίας. Ένα βράδυ όπως πήγαινα να κοιμηθώ συνειδητοποίησα πως δεν άκουσα τους αστείους ήχους και το ποδοβολητό του Πούμπα, όπως συνέβαινε συνήθως. Τότε πήγα προς τα εκεί που ήταν το σπιτάκι του και μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό. Εικόνες ενός πλάσματος αστείου και άκακου που μόνο χαρά και χαμόγελα μπορούσε να προκαλέσει σε κάποιον. Και αναρωτήθηκα για ακόμη μία φορά, ποιον πείραξε ένα τέτοιο πλάσμα για να αξίζει έναν πρόωρο-επίπονο θάνατο? Την απάντηση στο πρώτο σκέλος την ξέρω… Δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι η αδικία του θανάτου του.

Και όσο σκέφτομαι ότι άτομα (και ζώα) που μόνο καλό είχαν να προσφέρουν, έχουν φύγει από δίπλα μας… Ενώ άτομα που μόνο κακό ξέρουν να προκαλούν , ζουν ανενόχλητα με όλες τις επιθυμίες τους να εκπληρώνονται  χωρίς να αντιλαμβάνονται τι θα πει «άγχος που σου τρώει τη ζωή», εξοργίζομαι.

Και μιας και ζούμε στην Ελλάδα (δυστυχώς), για την πλειοψηφία αυτών που θα το διαβάσει, η αδικία τη δεδομένη στιγμή είναι ότι κάποια άτομα, τα οποία φυσικά δεν επιλέξαμε εμείς, μέρα με τη μέρα μας καταστρέφουν τη ζωή. Μας γκρεμίζουν τα όνειρά μας, μας διώχνουν μακριά από τις οικογένειες μας και τα πρόσωπα που αγαπάμε… Βγάζουν ανθρώπους στο δρόμο, ωθούν άλλους στην αυτοκτονία και πολλά άλλα άσχημα πράγματα… Είχαν κ αυτοί κάποτε όνειρα, αλλά κανείς δεν τους τα στέρησε με τόσο άσχημο τρόπο.

Ξέρω πως το να εύχεται κανείς το θάνατο κάποιου άλλου είναι κάτι πολύ άσχημο που πάντα μου προκαλούσε ένα σοκ. Όμως νομίζω πως ζυγίζοντάς τα, όλοι θα ευχόμασταν να ήταν ζωντανοί αυτοί που αγαπάμε, αντί για  άτομα που ρουφάνε την ψυχή του «άμαχου πληθυσμού» κάνοντας τον να υποφέρει.

Φυσάει αδιαφορία...Σκεπάσου καλά!

Εδώ και καιρό θέλω να διοργανώσω κάτι που θα είναι για τη στήριξη των αστέγων...Αλλά αυτή την περίοδο με την εξεταστική είναι αδύνατο...Τα χέρια μου όμως ήρθε να λύσει(προσωρινά) μία πρωτοβουλία των thessalonistas!(Μπράβο παιδιά!)
Ας αφιερώσουμε όλοι λίγο χρόνο και ελάχιστα χρήματα για να βοηθήσουμε τους άστεγους,που δίνουν μία καθημερινή μάχη(πιο σημαντική από αυτήν που δίνουμε οι υπόλοιποι λόγω οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας).Αν κάποιοι από εμάς έχουμε το πρόβλημα του αν θα ανάψουμε τα καλοριφέρ μη μας έρθει ακριβός λογαριασμός..Αυτοί οι άνθρωποι όχι απλά δεν έχουν καλοριφέρ,δεν έχουν καν μια στέγη με 4 τοίχους να τους προστατεύει από την υγρασία της Θεσσαλονίκης,που όλοι ξέρουμε πως "τρυπάει" κόκκαλα...Παλεύουν με το κρύο,τη βροχή,την παγωνιά όλη τη νύχτα...
Ας μην γυρίσουμε την πλάτη,όταν με έναν τόσο εύκολο τρόπο(και με λίγα λεφτά στην άκρη) μπορούμε να κάνουμε κάτι που θα είναι πολύ αναγκαίο για κάποιους άλλους...Ας μη χάσουμε την ανθρωπιά που προσπαθούν τόσα χρόνια να μας στερήσουν κάποιοι άλλοι...

Σήκωσέ το το ρημάδι..

Μέσα στα τόσα πράγματα που με ενοχλούν(μερικά εκ των οποίων έχω αναφέρει),κάτι ακόμη που με ενοχλεί είναι όταν κάποιος δεν απαντάει "άμεσα" σε κάτι.
Περιπτώσεις:
-παίρνεις 2-3 τηλ.(που ίσως να επείγουν κιόλας) και ο άλλος/η δε σου απαντάει και μετά από 6-7 ώρες θυμάται να σε πάρει..Όμως τότε,ίσως να είναι αργά
- στέλνεις ένα μήνυμα σε κάποιον φίλο/η σου να δεις τι κάνει,πως περνάει μιας και έχετε καιρό να βρεθείτε και η απάντηση δεν έρχεται ποτέ
-στέλνεις ένα μήνυμα(που επείγει) και η απάντηση σου έρχεται μετά από 2 μέρες"έλα ρε,δεν είχα κάρτα......"
-Μιλάς με τον άλλον στο skype και ενώ μιλάτε στο επόμενο δευτερόλεπτο,αρχίζει ο μονόλογος  σου...γιατί ο άλλος/η θυμήθηκε να πάει να κάνει κάτι..κ εσύ γράφεις και περιμένεις απάντηση σαν τον βλάκα.
Φαντάζομαι υπάρχουν κ άλλα παραδείγματα που μου έχουν τύχει,αλλά δε μου ρχονται τώρα...Μπορείτε να ανακαλέσετε δικές σας εμπειρίες..
Εσείς λοιπόν καλά μου παιδιά που συνηθίζετε να κάνετε τέτοια εκνευριστικά,Κόφ'τε τα!
-Αν ο άλλος σε παίρνει τηλ(και είναι κάτι επείγον) η πιθανότητα(κρίνοντας από τον περίγυρό μου) να το δεις μετά από 5 ώρες,είναι πολύ μικρή.Γι'αυτό αν τυχόν δεν το ακούσεις,τουλάχιστον όταν δεις την κλίση σήκωσε το κουλό σου και πάρε τον άλλον ένα τηλ και όχι όποτε σου καπνίσει εσένα.
-Αν ο άλλος σου στέλνει ένα κωλομήνυμα να δει απλά τι κάνεις και δεν έχεις κάρτα και βάλεις μετά από δύο βδομάδες,απάντησέ του τότε.Κ αν δε βάλεις ποτέ στείλε ένα email.Δε θα σου πέσει ο κώλος.
-Αν ο άλλος σου στέλνει κάτι που επείγει και δεν έχεις κάρτα,ε μην του απαντάς 1-2-3 μέρες μετά.Δανείσου το κινητό ενός  φίλου σου να απαντήσεις..Δε νομίζω να σου πει όχι...
-Κ αν είσαι κάπου Online και μιλάς με κάποιον και σου ρθει να πας να δεις τηλεόραση,να φας,να κοιμηθείς,να κανεις ό,τι θες τέσπα..Πες ένα "φεύγω"..
Δε λέω ότι εγώ ποτέ δεν έχει τύχει να αργήσω να απαντήσω.Αλλά τουλάχιστον όταν το δω,απαντάω άμεσα χωρίς να κρεμάσω τον άλλον...
Άντε γιατί αυτή η νοοτροπία του "ε μωρέ δε βαριέσαι..και πιο μετά να απαντήσω/σηκώσω το τηλ" είναι τουλάχιστον ηλίθια και μη σωστή απέναντι στον άλλον...
Αυτά λοιπόν...Καλά μυαλά!

όταν χάνεις κάτι...

Λένε...πως όταν χάνεις κάτι καταλαβαίνεις την πραγματική του αξία...παλιότερα πίστευα πως αναφέρονται απλά στο ότι δεν εκτιμάμε πράγματα και ανθρώπους όσο τα έχουμε δίπλα μας...Όμως η φράση αυτή,είναι διφορούμενη!Τελικά κατάλαβα πως αυτή η φράση δεν αναφέρεται μόνο σε πράγματα/άτομα που αξίζουν,αλλά και σ αυτά που δεν αξίζουν...

Εγώ θα μιλήσω για άτομα...Χάνοντας λοιπόν,ΚΑΠΟΙΑ άτομα (ό,τι κ αν σου ήταν αυτά: "φίλοι", γείτονες, "σύντροφοι", αφεντικά και δεν ξέρω κ εγώ τι άλλο) καταλαβαίνεις μετά από καιρό την ΜΗΔΕΝΙΚΗ αξία τους. Πιστεύω πως υπάρχουν άτομα που συμφωνούν μαζί μου...Και όταν λέω μηδενική αξία,εννοώ πως τελικά καταλαβαίνεις πως ακόμη και το σάλιο που χρησιμοποίησες για να τους πεις ένα γεια,ήταν χαμένο...Και φυσικά αν γύριζες το χρόνο πίσω θα απέφευγες αυτά τα άτομα...

Ωστόσο,αυτός ο "χαμένος" χρόνος δεν πρέπει να μας πτωεί...Γιατί αυτός ο "χαμένος χρόνος" μας κάνει να εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο άτομα που θα ρθουν μετά,τα οποία αναπληρώνουν κάθε τι χαμένο..Άτομα που κάθε φορά που τα βλέπεις σε κάνουν να χαμογελάς...Άτομα που δε χορταίνεις να είσαι μαζί τους!Άτομα που τα πάντα μεταξύ σας είναι αμοιβαία!Άτομα που σε σέβονται και σε αγαπούν!Άτομα που δεν αφήνουν ποτέ το χέρι σου και σε στηρίζουν...Άτομα που δε θα σου κάναν ποτέ κακό...Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά καλά γι'αυτά τα άτομα,αλλά νομίζω πως και μόνο αυτά είναι αρκετά για να κατάβουμε κάποια πράγματα...Αυτά τα άτομα είναι που έχουν την πραγματική αξία και που κανείς δε θα ήθελε να τα χάσει,γιατί τότε ο χαμός τους πραγματικά θα πονούσε!

Εγώ ευτυχώς είμαι τυχερή και έχω τέτοια άτομα δίπλα μου.Άλλα τα είχα πριν γεννηθώ ακόμη και άλλα τα "απέκτησα" στην πορεία...Αυτοί στους οποίους αναφέρομαι ξέρουν ποιοι είναι,και έχει ο καθένας μια ξεχωριστή θέση... Σας ευχαριστώ όλους μαζί και ξεχωριστά,με έναν ιδιαίτερο-διαφορετικό τρόπο τον καθένα...Κ όσο περνάει από το χέρι μου,δε θα σας αφήσω ποτέ να φύγετε(εκτός κ αν το θελήσετε)...

"όταν χάνεις κάτι καταλαβαίνεις την πραγματική του αξία"... αυτές λοιπόν είναι οι δύο όψεις της φράσης...

(music:Quinn's Song: A New Man)

once again...humanity fails!

Λοιποοοόν,είναι μία κατηγορία ανθρώπων,την οποία συνάντησα πριν μερικά χρόνια(όταν ήμασταν ακόμη στην εφηβεία και τα μυαλά μας ήταν λίγο περίεργα)και δυστυχώς διαπίστωσα ότι ακόμη και στην ηλικία που είμαι τώρα δεν εκλείπει...Αναφέρομαι στους ανθρώπους που ξαφνικά αλλάζουν συμπεριφορά και ενώ εσύ ψάχνεις να βρεις γιατί συνέβη αυτό,δεν καταλήγεις πουθενά!Τους ρωτάς "είσαι καλά?έχει γίνει κάτι?έχεις κάποιο πρόβλημα μαζί μου?" και η απάντηση τους πάντα είναι(αν σου μιλάνε ακόμη βέβαια,γιατί μου έχει τύχει και να μη μου μιλάνε στο άκυρο) πως όλα είναι καλά και πως δεν τρέχει τίποτα...Άντε σπάσε τώρα το κεφάλι σου να δεις τι σκατά συμβαίνει...Και άντε αν αυτό συμβαίνει για 1-2 μέρες,έστω μία βδομάδα,λες πάει στο διάολο,θα έχει κάτι που δε θέλει να το συζητήσει...Αλλά όταν αυτή η "ανώριμη" συμπεριφορά συνεχίζεται επί μήνες,ε κάποια στιγμή τα νεύρα σου αρχίζουν να τσιτώνουν!

Κατά την άποψή μου αυτό που θα έπρεπε να κάνουν είναι ή να σου πουν"ξέρεις κάτι?έχω όντως ένα θέμα,αλλά δε μπορώ να το συζητήσω" οπότε τουλάχιστον βλέπεις ότι δε σε κοροϊδεύουν και στη μάπα σου, ή αν έχουν κάποιο πρόβλημα μαζί σου να σου πουν"το και το συμβαίνει...έκανες αυτή τη βλακεία και με ενόχλησε" ώστε να επανορθώσεις κ εσύ και να μην επαναλάβεις κάτι που ενοχλεί τους άλλους ή "ξαφνικά δε σε συμπαθώ...Ξεκουβάλα!"...Τότε όλα τζιτζί!Ξέρεις τι γίνεται,ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και δε σπας το κεφάλι σου και επίσης ξέρεις ότι ο άλλος είναι ειλικρινής μαζί σου!

Αλλιώς,επειδή και η υπομονή έχει και τα όριά της,κάποια στιγμή θα κουραστώ κ εγώ κ ο οποιοσδήποτε να ρωτάμε τι γίνεται ή να περιμένουμε τη "νορμάλ" συμπεριφορά και άντε γεια...

Ασυνέπεια..ΔΕΝ

Πωωω,έχω καιρό να γράψω...Λίγο το mood μετά την τελευταία ανάρτηση,λίγο τα προβλήματα με το νετ...

Τέλοσπάντων,θα γράψω για κάτι που υποθέτω ότι ενοχλεί πολλούς...Τι είναι αυτό?Η ασυνέπεια...Κάτι που εμένα τουλάχιστον με ενοχλεί πολύ!Το θεωρώ πολύ κακιά συνήθεια και τεράστια γαϊδουριά και αγένεια...Νομίζω πως δηλώνει τεράστια ασέβεια...Και η ασυνέπεια μπορεί να είναι από κάτι πολύ μικρό μέχρι κάτι αρκετά σπαστικό...Μπορεί να είναι μια συνάντηση στην οποία κάποιοι θα αργήσουν,χωρίς καν ειδοποίηση,κάνοντας τους άλλους να περιμένουν σαν τους μαλάκες,είτε 10λεπτά(που ντάξει,klein) είτε δεν ξέρω κ εγώ πόσο...Μπορεί να περιμένεις απάντηση για να κανονίσεις κάτι και ο άλλος να σου απαντάει τελευταία στιγμή και άντε τρέχα γύρευε μετά...Μπορεί να έχεις ήδη κανονίσει κάτι και να σου το ακυρώνουν ενώ έχεις ήδη ξεκινήσει από το σπίτι(ευτυχώς αυτό δε μου έχει τύχει)...Κανονικό ξεκρέμασμα!Μπορεί να βασιστείς σε κάποιον για κάτι και τελικά να σου πει"α το ξέχασα!" "α δε μπόρεσα,σρυ" η δεν ξέρω κ εγώ τι και ειδικά όταν γίνεται κ αυτό χωρίς ενημέρωση είναι ασυνέπεια,ανευθυνότητα και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!Βέβαια δεν έχει νόημα τώρα να κάτσω να αναφέρω όλες τις περιπτώσεις ασυνέπειας που υπάρχουν,ούτε να δώσω τον πλήρη ορισμό της...Όλοι ξέρουμε τι είναι,είτε γιατί την τρώμε στη μάπα είτε γιατί την ρίχνετε στη μάπα των αλλωνών...Και το πιο τραγικό είναι πως δε φτάνει που δεν είναι συνεπείς,σου τη λένε άμα τύχει να αργήσεις κάνα 10λεπτο μια φορά κ εσύ γιατί κάτι σου έτυχε...(Τώρα που το σκέφτομαι το τελευταίο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σπόντα προς κάποια που θα το καταλάβει:P...)

Anyway,αυτά ήθελα να πω πάνω κάτω...Φροντίστε λοιπόν εσείς άνθρωποι της ασυνέπειας,της αδιαφορίας,της διαφθοράς και του σκότους(ώπα μάλλον ξέφυγα:P)να στρώσετε γιατί μια μέρα όλο και κάποιος θα σας ξεχέσει γερά και δε θα σας αρέσει,όπως δεν αρέσει κ σ'εμάς αυτό που κάνετε!

Καλό Μήνα και καλό καλοκαίρι με λίγες ζέστες!!!

Ευχαριστώ...

Η φιλία είναι μία περίεργη έννοια...Άλλοι πιστεύουν πως για να είσαι φίλος με κάποιον πρέπει να πηγαίνετε κάθε τόσο για καφέ και βόλτες...Εγώ δεν το πιστεύω!

Είναι άτομα με τα οποία μπορεί να μη βρισκόμαστε τόσο συχνά όσο με άλλα...Άτομα που ίσως μαζί τους να μιλάμε πιο λίγο από ότι με άλλους,αλλά τα πράγματα που λέμε έχουν μεγαλύτερη ουσία...Κ όμως αυτά τα άτομα(λίγα βέβαια) τα θεωρώ πολύ πιο κοντά μου από κάποια άλλα...

Όλα αυτά τα άτομα λοιπόν,μπορεί να είναι άτομα που είτε τα βλέπω κάθε μέρα,είτε κάθε βδομάδα,είτε κάθε μήνα,είτε 3 φορές το χρόνο κ όμως είναι φίλοι μου...

Δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο γι'αυτά,αλλά εγώ ξέρω ότι μπορώ να τα εμπιστεύομαι,ότι αν τα χρειάζομαι θα με βοηθήσουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα,ότι όταν χαίρομαι για κάτι χαίρονται κ αυτά χωρίς να με βλέπουν ανταγωνιστικά...Φυσικά το ίδιο ισχύει και για μένα...Όποτε με χρειαστούν,θα είμαι δίπλα τους με κάθε δυνατό τρόπο!!!

Και ο λόγος που το γράφω αυτό,είναι για να δείξω πως η φιλία μπορεί να υπάρξει κ από την άλλη άκρη του κόσμου.Γιατί φίλοι μας δε θεωρούνται μόνο όσοι βλέπουμε τουλάχιστον 3 φορές τη βδομάδα,αλλά αυτοί που νοιάζονται πραγματικά και ανιδιοτελώς για εμάς και εκτιμούν και σέβονται και εμάς αλλά και αυτά που κάνουμε εμείς γι'αυτούς,όπως εκτιμούμε και αναγνωρίζουμε κ εμείς αυτά που κάνουν για μας κι θα κάνουμε ότι μπορούμε για να είναι καλά αυτά τα άτομα...

Σας ευχαριστώ λοιπόν,που υπάρχετε και είστε φίλοι μου,είτε λίγα μέτρα πιο πέρα από το σπίτι μου,είτε πολλά χιλιόμετρα!Είτε βρισκόμαστε συχνά,είτε όχι...και μακάρι όλοι να ήταν σαν κ εσάς!:)

It is better to be hated for something that you are,than to be loved for something that you are not...

Πολλές φορές θα σας έχει τύχει να νιώθετε ότι κάποιο άτομο βγάζει προς τα εσάς η προς κάποιον άλλον,έναν εαυτό διαφορετικό από τον δικό του...Να λέει άλλα πράγματα για κάποιον όταν αυτός είναι μπροστά και από πίσω του να σκάβει ολόκληρο λάκκο...
Αυτά τα άτομα,λοιπόν,είναι αυτά πoυ σιχαίνομαι και τα οποία δυστυχώς υπάρχουν όπου κ αν κοιτάξουμε.Είναι τόοοσο ελεϊνά...Κάνουν πράγματα που δεν τους αρέσουν μόνο και μόνο για να είναι αρεστά!Αυτή η υποκρισία είναι τόσο αξιολύπητη!Αυτή η ψευτιά που βγάζουν είναι τελείως άσκοπη!Γιατί δηλαδή πρέπει να αρέσουν για κάτι που δεν είναι..Αφού δεν είναι αυτό που δείχνουν,τότε αυτό που αρέσει στους άλλους δεν είναι τα ίδια αυτά άτομα,αλλά κάτι τελείως άσχετο!1000 φορές καλύτερα να σε αντιπαθούν,η να μην ασχολούνται μαζί σου,παρά να έχουν μια τελείως λάθος εντύπωση για "σένα"...Τόση μα τόση ποζεριά για το τίποτα!
Και φυσικά πέρα από τα fake άτομα που δείχνουν έναν "καλό" εαυτό,υπάρχουν και τα fake άτομα που το παίζουν κουλτουριάριδες,διανοούμενοι,έξυπνοι,μουσικόφιλοι(για οποιοδήποτε είδος)..Αυτοί κ αν δεν είναι ποζέρια!Που προκειμένου να ενταχθούν σε μια κατηγορία ανθρώπων ή να θεωρηθούν cool και γνώστες κ έμπειροι,γίνονται απλά καραγκιόζηδες αλλάζοντας την εμφάνισή τους και τον τρόπο που μιλάνε και δεν ξέρω κ εγώ τι,κάνοντας πράγματα που απλά δεν τους εκφράζουν...
Και άντε ας πούμε οτι αυτές οι κατηγορίες υποκριτών έιναι σχεδόν ακίνδυνες!Υπάρχει,όμως, μία ακόμη κατηγορία υποκριτών η οποία μπορεί να μας κάνει μεγάλο κακό αν δεν καταλάβουμε έγκαιρα τις μάσκες των ατόμων...Και αναφέρομαι σε άτομα τα οποία θεωρούμε ότι είναι πολύ κοντά μας(φίλοι,σύντροφοι)...Αυτά είναι τα άτομα που στην περίπτωση που αποδειχτούν υποκριτές,θα μας έχουν κάνει από μικρό μέχρι πολύ μεγάλο κακό...Γιατί με αυτά τα άτομα μοιραστήκαμε στιγμές από τη ζωή μας και τους εμπιστευτήκαμε πράγματα που φοβόμασταν να παραδεχτούμε ακόμη και στον ευατό μας!Τα άτομα αυτά αφου κατάφεραν(δυστυχώς) να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας,τη φιλία μας,την αγάπη μας,το χρόνο μας...Στο τέλος είτε ρίξαν τις μάσκες τους(άθελα βεβαια γιατί έιχαν κ άλλο αίμα να πιουν από μας),είτε στράφhκαν εναντίον μας,είτε απλά εξαφανίστηκαν!Αυτή η μορφή προσποίησης λοιπόν θεωρείται προδοσία!Γι αυτό λοιπόν,αφού δε μπορούμε να εξαφανίσουμε αυτά τα άτομα,ας προσπαθούμε τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε πότε φοράνε μάσκες κ ας εκτιμούμε αυτούς που βρίσκονται πραγματικά κοντά μας! ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΑΣ...