Αδικία...Μία έννοια που δε θα έπρεπε να υπάρχει!

Η αδικία είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας πολύ συχνά. Όμως με τον καιρό την ξεπερνάμε. Τι συμβαίνει όμως όταν η αδικία έρχεται με τη μορφή θανάτου? 

Από μικρή δυσκολευόμουνα να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ καλοί, ή τα ζωάκια που δεν βλάπτουν κανένα, πεθαίνουν. Και τώρα που μεγάλωσα η απορία μου παραμένει η ίδια.

Κατά τη γνώμη μου, απ όλα τα έμβια όντα του πλανήτη μας, το μόνο που μπορεί να κάνει κακό με αυτοσκοπό να βλάψει/πληγώσει τους άλλους, είναι ο άνθρωπος. Λαμβάνοντας ως αφορμή ένα πρόσφατο γεγονός (τον χαμό του αγαπημένου μου Πούμπα-ινδικό χοιρίδιο) ξανάρθε στο μυαλό μου έντονα η έννοια της αδικίας. Ένα βράδυ όπως πήγαινα να κοιμηθώ συνειδητοποίησα πως δεν άκουσα τους αστείους ήχους και το ποδοβολητό του Πούμπα, όπως συνέβαινε συνήθως. Τότε πήγα προς τα εκεί που ήταν το σπιτάκι του και μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό. Εικόνες ενός πλάσματος αστείου και άκακου που μόνο χαρά και χαμόγελα μπορούσε να προκαλέσει σε κάποιον. Και αναρωτήθηκα για ακόμη μία φορά, ποιον πείραξε ένα τέτοιο πλάσμα για να αξίζει έναν πρόωρο-επίπονο θάνατο? Την απάντηση στο πρώτο σκέλος την ξέρω… Δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι η αδικία του θανάτου του.

Και όσο σκέφτομαι ότι άτομα (και ζώα) που μόνο καλό είχαν να προσφέρουν, έχουν φύγει από δίπλα μας… Ενώ άτομα που μόνο κακό ξέρουν να προκαλούν , ζουν ανενόχλητα με όλες τις επιθυμίες τους να εκπληρώνονται  χωρίς να αντιλαμβάνονται τι θα πει «άγχος που σου τρώει τη ζωή», εξοργίζομαι.

Και μιας και ζούμε στην Ελλάδα (δυστυχώς), για την πλειοψηφία αυτών που θα το διαβάσει, η αδικία τη δεδομένη στιγμή είναι ότι κάποια άτομα, τα οποία φυσικά δεν επιλέξαμε εμείς, μέρα με τη μέρα μας καταστρέφουν τη ζωή. Μας γκρεμίζουν τα όνειρά μας, μας διώχνουν μακριά από τις οικογένειες μας και τα πρόσωπα που αγαπάμε… Βγάζουν ανθρώπους στο δρόμο, ωθούν άλλους στην αυτοκτονία και πολλά άλλα άσχημα πράγματα… Είχαν κ αυτοί κάποτε όνειρα, αλλά κανείς δεν τους τα στέρησε με τόσο άσχημο τρόπο.

Ξέρω πως το να εύχεται κανείς το θάνατο κάποιου άλλου είναι κάτι πολύ άσχημο που πάντα μου προκαλούσε ένα σοκ. Όμως νομίζω πως ζυγίζοντάς τα, όλοι θα ευχόμασταν να ήταν ζωντανοί αυτοί που αγαπάμε, αντί για  άτομα που ρουφάνε την ψυχή του «άμαχου πληθυσμού» κάνοντας τον να υποφέρει.

It is better to be hated for something that you are,than to be loved for something that you are not...

Πολλές φορές θα σας έχει τύχει να νιώθετε ότι κάποιο άτομο βγάζει προς τα εσάς η προς κάποιον άλλον,έναν εαυτό διαφορετικό από τον δικό του...Να λέει άλλα πράγματα για κάποιον όταν αυτός είναι μπροστά και από πίσω του να σκάβει ολόκληρο λάκκο...
Αυτά τα άτομα,λοιπόν,είναι αυτά πoυ σιχαίνομαι και τα οποία δυστυχώς υπάρχουν όπου κ αν κοιτάξουμε.Είναι τόοοσο ελεϊνά...Κάνουν πράγματα που δεν τους αρέσουν μόνο και μόνο για να είναι αρεστά!Αυτή η υποκρισία είναι τόσο αξιολύπητη!Αυτή η ψευτιά που βγάζουν είναι τελείως άσκοπη!Γιατί δηλαδή πρέπει να αρέσουν για κάτι που δεν είναι..Αφού δεν είναι αυτό που δείχνουν,τότε αυτό που αρέσει στους άλλους δεν είναι τα ίδια αυτά άτομα,αλλά κάτι τελείως άσχετο!1000 φορές καλύτερα να σε αντιπαθούν,η να μην ασχολούνται μαζί σου,παρά να έχουν μια τελείως λάθος εντύπωση για "σένα"...Τόση μα τόση ποζεριά για το τίποτα!
Και φυσικά πέρα από τα fake άτομα που δείχνουν έναν "καλό" εαυτό,υπάρχουν και τα fake άτομα που το παίζουν κουλτουριάριδες,διανοούμενοι,έξυπνοι,μουσικόφιλοι(για οποιοδήποτε είδος)..Αυτοί κ αν δεν είναι ποζέρια!Που προκειμένου να ενταχθούν σε μια κατηγορία ανθρώπων ή να θεωρηθούν cool και γνώστες κ έμπειροι,γίνονται απλά καραγκιόζηδες αλλάζοντας την εμφάνισή τους και τον τρόπο που μιλάνε και δεν ξέρω κ εγώ τι,κάνοντας πράγματα που απλά δεν τους εκφράζουν...
Και άντε ας πούμε οτι αυτές οι κατηγορίες υποκριτών έιναι σχεδόν ακίνδυνες!Υπάρχει,όμως, μία ακόμη κατηγορία υποκριτών η οποία μπορεί να μας κάνει μεγάλο κακό αν δεν καταλάβουμε έγκαιρα τις μάσκες των ατόμων...Και αναφέρομαι σε άτομα τα οποία θεωρούμε ότι είναι πολύ κοντά μας(φίλοι,σύντροφοι)...Αυτά είναι τα άτομα που στην περίπτωση που αποδειχτούν υποκριτές,θα μας έχουν κάνει από μικρό μέχρι πολύ μεγάλο κακό...Γιατί με αυτά τα άτομα μοιραστήκαμε στιγμές από τη ζωή μας και τους εμπιστευτήκαμε πράγματα που φοβόμασταν να παραδεχτούμε ακόμη και στον ευατό μας!Τα άτομα αυτά αφου κατάφεραν(δυστυχώς) να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας,τη φιλία μας,την αγάπη μας,το χρόνο μας...Στο τέλος είτε ρίξαν τις μάσκες τους(άθελα βεβαια γιατί έιχαν κ άλλο αίμα να πιουν από μας),είτε στράφhκαν εναντίον μας,είτε απλά εξαφανίστηκαν!Αυτή η μορφή προσποίησης λοιπόν θεωρείται προδοσία!Γι αυτό λοιπόν,αφού δε μπορούμε να εξαφανίσουμε αυτά τα άτομα,ας προσπαθούμε τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε πότε φοράνε μάσκες κ ας εκτιμούμε αυτούς που βρίσκονται πραγματικά κοντά μας! ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΑΣ...