Mind Travellers

Πολύς πολύυυυς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά.Που εδώ που τα λέμε δεν έγραψα και τίποτα , κάτι στίχους πήρα και τους πέταξα... Σήμερα θα παραστήσω το φιλόσοφο. Τώρα τελευταία (ακαθόριστο το τελευταία, μπορεί να είναι κ ένας μήνας, μπορεί και 4) με έχει πιάσει μια σκέψη περί θανάτου και ζωής. Όχι βαθιά φιλοσοφία, αλλά κάτι του τύπου σήμερα είμαι κ αύριο δεν είμαι. Κ επειδή αρκετά χρόνια-κυριολεκτικά- της ζωής μου, έχει φάει το άγχος, νομίζω εδώ και καιρό ότι πρέπει να σταματήσει αυτή η "παράνοια"... Δηλαδή ντάξει, αν αύριο πεθάνω, γιατί να φάω την τελευταία μου μέρα αγχωμένη για το "σφάλμα" που έκανα χθες-προχθές-πριν δέκα χρόνια. Γιατί να μην προσπαθήσω να το "απαλείψω" κάνοντας κάτι θετικό αντί να αναλώνομαι. Γιατί να μην περάσω χρόνο με τα άτομα που θέλω, να μην κάνω κάτι που θέλω, να δώσω μια "τελευταία" βοήθεια σε κάποιον που τη χρειάζεται. Γιατί να μη νιώσω, γιατί να μην γελάσω. Δε λέω, και το κλάμα δυνατό συναίσθημα είναι... και πρέπει να το ζεις.... Αλλά τελευταία μέρα είναι ρε αδερφέ, θέλω να γελάσω. Δε θέλω να ασχοληθώ με μικροπρέπειες. Δε λέω να γίνω παρτάκιας και να μη με νοιάζει τίποτα και κανείς... Το να ζω, είναι παράλληλο (για μένα τουλάχιστον) με το να συνυπάρχω με αρκετούς ανθρώπους.. Τους δικούς μου ανθρώπους. Και ναι, θλίβομαι όταν σκέφτομαι πόσα "λίγα" χρόνια ζούμε συγκριτικά με το σύμπαν, αλλά είμαστε τυχεροί που υπήρξαμε...που υπάρχουμε ακόμη. Που κάναμε ένα, δύο , 20, 40, 100 ταξίδια γύρω από τον ήλιο (κάπου είχα διαβάσει κάτι παρόμοιο-δε θέλω να πάρω τα credits) . Που γνωρίσαμε πλάσματα, χαμογελάσαμε, δακρύσαμε, επιτύχαμε, αποτύχαμε, αγκαλιάσαμε, αγαπήσαμε, μαλώσαμε, χαρήκαμε, πέσαμε, σηκωθήκαμε... Ζήσαμε! Και όσος χρόνος μου μένει, θα τον ζήσω κάνοντας καλύτερο το δικό μου παρόν και όσο μπορώ και των γύρω μου.

photo: IrenV Photography

Void

"i am waiting for you last summer"

"He Has Left Us Alone But Shafts Of Light Sometimes Grace The Corners Of Our Rooms"
"i just wanted to make you something beautiful"
"one day i will teach you to let go of your fears"
"forever lost"
"are you there"
"desolation"
"lost in timeless horizons"
"year of no light"

Τι είναι όλα αυτά θα μου πείτε...είναι ονόματα τραγουδιών ή ονόματα συγκροτημάτων.

Είναι πράγματα που ακούω ξανά και ξανά ή ανακαλύπτω κάθε μέρα.

Είναι μια ειρωνεία που παίζει με το μυαλό μου.

Αν υπήρχε θεός, θα ήταν αυτός που θα τα στελνε στο δρόμο μου και θα γελούσε.

Είναι δάκρυα, είναι φωνές, είναι σιωπή.

Είναι δοξαριές που με τρυπάνε.

Είναι βήματα μέσα στην παγωνιά και στο σκοτάδι...

Βήματα κοιτώντας τον ουρανό...

Είναι ευχές και ερωτηματικά...

Ανάθεμα κ αν ξέρω τι είναι...

Ανάθεμα κ αν ξέρω πια τι είμαι εγώ...

Πέρσυ στις 21 Δεκεμβρίου λέγαν πως θα ερχόταν το τέλος του κόσμου...Και γιατί δεν ήρθε?

Ας ερχόταν και λίγο νωρίτερα...Θα με βόλευε μια χαρά...

Κάθε μέρα εύχομαι κάτι...τα "μακάρι" μου είναι πολλά,όμως ένα το κυρίαρχο...

Αν μπορούσα να πεθάνω για να βγει αληθινό, θα το κανα...Αρκεί να ζούσα τις τελευταίες μου στιγμές μ'αυτό.

Αν με τη δύναμη των δικών σας ευχών, γινόταν πραγματικότητα...θα σας ζητούσα να εύχεστε για μένα.

Γιατί τι είμαι..

Ένα κενό...Σαν την καρδιά που μες στη γύμνια της την χτυπάει ο Βαρδάρης, κ ολόγυρά της πέφτουν τ'αρπακτικά να την αποτελειώσουν.

"illuminate my heart, my darling"

Αντίο μικρέ μου ήρωα

Ξέρω πως δεν το ήθελες να φύγεις και να μ'αφήσεις...

Ξέρω πως μ΄αγαπούσες κ εσύ όσο εγώ κ ακόμη κ αν έκανες καιρό να με δεις, πάντα με θυμόσουν...

Ξέρω πως δεν ήθελες να με κάνεις να πονέσω και να δακρύσω...

Ξέρω πως όσα χάδια μου αναζητούσες ήταν αληθινά και γεμάτα αγάπη...

Ξέρω πως ακόμη και τώρα που είσαι μακρυά μου, θα έρχεσαι πάντα δίπλα μου και θα με προσέχεις...

Ήξερες πως αν καμιά φορά σου φώναζα, πάντα μετά στεναχωριόμουν...

Ξέρεις πως θα μου λείψεις πολύ...

Ξέρεις ότι δε θα σε ξεχάσω ποτέ και πως με τη σκέψη μου θα σε κρατάω ζωντανό κοντά μου...

Ακόμη ακούω τη φωνούλα σου μέσα στο μυαλό μου...

Τι κρίμα που δε θα την ξανακούσω ποτέ...

Τι κρίμα που δε θα σε ξαναδώ ανοίγοντας την πόρτα μου...

Τι κρίμα που η ζωή ξέρει να σερβίρει μόνο αδικία...

Ίσως αν δεν ήσουν τόσο ήρωας, τώρα να ήσουν ζωντανός...

Αλλά εγώ πάντα θα σε θαυμάζω που δεν το βαζες κάτω και "έφυγες" παλεύοντας για τα δικά σου ιδανικά...

Μακάρι να ήταν όλοι σαν κ εσένα...

Καλό σου ταξίδι και ίσως κάποια στιγμή ξανασυναντηθούμε...

"Αγαπημένη μου, για σένα που μου λείπεις!"

Τι πιο όμορφο από μία αγάπη τόσο δυνατή, που δε μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν?Διάβασα το παρακάτω κείμενο και νομίζω πως αξίζει να το μοιραστώ. Μπράβο στο παππουδάκι που τόσα χρόνια μετά δε σταμάτησε ποτέ να νιώθει έτσι και μπράβο και στους 2 που κατάφεραν να μην αφήσουν όλο αυτό το όμορφο να χαθεί ώστε ούτε ο θάνατος δεν τους χώρισε...Άλλωστε η ζωή του ενός ήταν η ίδια η ύπαρξη του άλλου.

“Αγαπημένη μου, για σένα που μου λείπεις !

Δεν περνά στιγμή χωρίς να νιώσω την απουσία σου! Τίποτα δεν μπορεί να την γεμίσει! Τίποτα δεν αναπληρώνει ΕΣΕΝΑ!

Θέλω να σου πω, δεν έχω λόγια να γράψω σ αυτό το άψυχο χαρτί, λόγια που θα σου δείξουν πόσο πολύ σ αγαπώ! Είσαι για μένα τα πάντα. Είσαι το γέλιο μου και ο πόνος μου! Είσαι ο ήλιος μου και η συννεφιά μου! Είσαι η ανάσα μου και ο χτύπος στην καρδιά μου!

Ήσουν τότε 16 χρονών και εγώ 22, έλαμπες ανάμεσα στις άλλες! Ακόμη λάμπεις μέσα στο μυαλό μου! Σαν με κοίταξες, ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά, αυτό το ρίγος ακόμη το νιώθω όταν σε σκέφτομαι. Καλοκαίρι ήταν, μα ήρθε και ο χειμώνας αλλά εγώ ένιωθα πάντα σαν να μουν στην άνοιξη! Σου έφερνα πάντα λουλούδια στην γιορτή σου! Μόνο τα λουλούδια ταίριαζαν κοντά σου λουλούδι μου!

Για σένα αγάπη μου ακόμη και τώρα γράφω αυτό το γράμμα, για σένα καλή μου, με λόγια που τα γράφω όπως μου κατεβαίνουν, αλλά με λογία αληθινά! Καμία φορά θέλω να πάρω τον δρόμο να έρθω να σε βρω. Μου λείπουν τα μάτια σου, μου λείπει το γλυκό χαμόγελο σου, τα κερασένια χείλη σου!

Όχι δεν θα αφήσω άλλο τον χρόνο να μας κρατά μακριά! Θα έρθω γιατί δεν αντέχω αγάπη μου μετά από 40 χρόνια γάμου να μην είμαστε μαζί! Μαζί ζήσαμε χάρες και λύπες, μα πάντα πιασμένοι χέρι - χέρι, κοιτώντας πάντα ο ένας τον άλλο με αγάπη, δίνοντας ο ένας στον άλλο πάντα κουράγιο και δύναμη! Όχι καρδιά μου, δεν υπάρχει η καρδιά μου από την μέρα που δεν σε έχω εδώ δίπλα μου! Ναι, δεν ντρέπομαι να το φωνάξω ακόμη και τώρα ..Ήμουν Είμαι Και Θα Είμαι ερωτευμένος με Εσένα ζωή μου!

Τώρα όμως που χάθηκες δεν έχω ζωή, δεν έχω ανάσα, δεν έχω ΤΙΠΟΤΑ! Αχ, εκείνα τα μαλλάκια σου, μαλακά, απαλά σαν μετάξι ήταν! Ακόμη και όταν άσπρισαν μαλακά, σαν το χιόνι ήταν χιονούλα μου!

Συγχώρα με Γυναίκα μου, συγχώρα με αγαπημένη μου, μα δεν αντέχω άλλο να είμαι χώρια σου! θα έρθω εκεί μαζί σου! Θα έρθω εκεί στην αιωνία ζωή, δίπλα σου!

Συγχωρά τον γέρο άντρα σου που δεν αντέχει, γιατί πονά πολύ η απουσία σου, συγχωρά με, αλλά σ αγαπώ κοριτσάκι μου.Σ ΑΓΑΠΩ και χωριά σου δεν αντέχω, δεν μπορώ!

Σε σένα αγάπη μου, που για 40 χρόνια ζήσαμε ο ένας για τον άλλον! Σ αγαπώ, για αυτό έρχομαι κοντά σου άγγελε μου!

Φιλάκια στα κερασένια σου χειλάκια.

Σύντομα κοντά σου ... Σ αγαπώ!

Ο γέρος σου!”

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα από ένα μεγάλο και μακροσκελές γράμμα, που έγραψε κάποτε ένας κύριος 68 ετών για την γυναίκα του που την έχασε στα 60 της. Έφυγε μετά από 2 χρόνια, από καημό, μαράζωσε είπαν οι γιατροί, ήταν σαν να μην ήθελε να ζήσει, έφυγε ... για την αιώνια ζωή, γεμάτη ... από την αγάπη τους!

Αφιερωμένο σε όλους αγάπησαν πραγματικά κι ακόμη αγαπούν!

Περί θανάτου...

Επιστροφή μετά απο 3 μήνες...Άργησα αυτή τη φορά!Και φυσικά θα γράψω πάλι για έναν προβληματισμό μου!Έχει να κάνει με το φυσικό θάνατο,που έρχεται στα γεράματα.Οκ όλοι ξέρουμε ότι ερχόμαστε στη ζωή και κάποια στιγμή πεθαίνουμε!Γιατί όμως,εκεί που όλα λειτουργούν μια χαρά(αναφέρομαι σε κάποια ηλικιωμένη ύπαρξη χωρίς πρόβλημα υγείας-είτε άνθρωπο είτε ζώο) ξαφνικά σταματάει η λειτουργία των πάντων...Δεν υπάρχει πνοή ξαφνικά,και όλα τελείωνουν!Γιατί όμως...Έχουμε ημερομηνία λήξης?Ή είμαστε σαν τις ηλεκτρικές συσκευές που εκεί που λειτουργούν μια χαρά,ξαφνικά kaput!?Μήπως απλά κουράζεται ο οργανισμός και δεν μπορεί να συνεχίσει?Και αν συμβαίνει αυτό δε γίνεται να υπάρξει παράταση?
Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι απ'όλα αυτά,αλλά ελπίζω να μου δωθεί κάποτε μια πειστική επιστημονική εξήγηση...
Περίεργη επιστροφή,αλλά τι να κάνω!:p
Καλό φθηνόπωρο!