tic tac...

Ο χρόνος...μία έννοια τόσο απλή και ταυτόχρονα τόσο περίπλοκη...
Τώρα τελευταία τρώω συνεχώς φρίκες με το θέμα του χρόνου.Εκεί που συζητάω με την παρέα μου για ένα γεγονός που ήταν πριν καιρό, ξαφνικά συνειδητοποιώ πως ο χρόνος φεύγει σαν ατμός...Πως πράγματα που τα έχω στο νου μου σα να συνέβησαν χθες, ή έστω ένα μήνα πριν, συνειδητοποιώ πως γίναν 1 και 2 χρόνια πριν...
Και το αστείο είναι πως όταν αναζητούμε λίγο χρόνο, σπάνια τον βρίσκουμε...Ενώ όταν είμαστε σε μία κατάσταση αναμονής, θλίψης, "αιχμαλωσίας" και ευχόμαστε να περάσει ο καιρός...Τότε δυστυχώς, ούτε τα λεπτά δεν περνάνε...
Πόσες φορές φαντάστηκα πόσο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε ένα κουμπί να ελέγχεται ο χρόνος...Η αν υπήρχε μια χρονομηχανή ώστε να προσπερνάμε τις άσχημες στιγμές και να ξαναζούμε τις όμορφες...
Βέβαια, το καλό είναι πως το μυαλό μας μπορούμε να το ελέγχουμε σε μεγαλύτερο βαθμό απ'ότι το χρόνο(μερικές φορές τουλάχιστον).Έτσι με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ζούμε ξανά όποτε θέλουμε τις όμορφες στιγμές και να συνειδητοποιούμε πως πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τον παραμικρό χρόνο που μας απομένει για να δημιουργούμε καινούργιες...
Γιατί εν τέλει, αν είχαμε πάντα όσο χρόνο χρειαζόμασταν,δε θα προσπαθούσαμε για τίποτα και δε θα εκτιμούσαμε τις χαρούμενες στιγμές της ζωής μας...

Παραπάνω από τα μισά πράγματα για τα οποία φοβόμαστε, δε θα συμβούν ποτέ...

Με αυτά τα λόγια πήγε να με καθησυχάσει στην γ' γυμνασίου, ο φιλόλογός μας...
Η αλήθεια είναι ότι είχε δίκιο...Πολλά πράγματα για τα οποία ανησυχούμε, δε συμβαίνουν ποτέ.Πολλά "σενάρια" που κάνουμε για το "τι θα γίνει αν", είναι "χαμμένα σενάρια"...
Πόσες φορές δεν έχει τύχει να αγχωνόμαστε και να αγωνιούμε για κάτι που φοβόμαστε ότι θα γίνει ή δε θα γίνει και στο τέλος να βλέπουμε ότι τόσο άγχος πήγε χαμένο?!
Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό level άγχους και το δικό μου ανήκει(ειδικά παλιότερα) στα ανώτερα επίπεδα...
Όμως, τα μισά που συμβαίνουν, είναι και αυτά που θα ευχόμασταν πιο πολύ να μην είχαν συμβεί...Είναι αυτά που αγγίζουν τους μεγαλύτερους "φόβους" μας. Είναι αυτά που όταν συμβούν λέμε"μακάρι να είχαν γίνει όλα αυτά αντί γι'αυτό"...
Και τότε είναι και οι φορές που λέω, κατά πόσο υπάρχει η "μοίρα" και κατά πόσο μπορούμε να την αλλάξουμε, κατά πόσο οι αρνητικές σκέψεις έχουν αρνητικά αποτελέσματα...

P.S.Ευτυχώς ήρθε και η κρίση, να αλλάξει το παραπάνω "σοφό" και να το μετατρέψει τη λίγη αισιοδοξία που μπορούμε να έχουμε σε "τα περισσότερα από αυτά που φοβάστε ότι θα συμβούν, θα συμβούν γ αυτό μη φοβάστε"...

Προς Kalampakareport

Επειδή εδώ και ένα μήνα προσπαθώ να έρθω σε επικοινωνία με το παραπάνω site  και δεν έχουν κάποια contact info, αλλά δε μου επιτρέπεται να κάνω ούτε και register, θα παρακαλούσα όποιος δει αυτή την ανάρτηση και γνωρίζει κάποιο από τα μέλη τα site να του πει να επικοινωνήσει μαζί μου(petographergr@gmail.com).

Ο λόγος που θέλω να έρθω σε επικοινωνία είναι γιατί όπως το site αυτό απαγορεύει την αναδημοσίευση κειμένου του, έτσι εγώ επιτρέπω την αναδημοσίευση κάποιου κειμένου μου, αρκεί να αναφέρεται κάπου η πηγή (όπως ισχύει συνήθως σε κάθε περίπτωση αντιγραφής εικόνας, κειμένου κλπ).

Φυσικά,χαίρομαι που τους άρεσε το κείμενο μου και θέλησαν να το βάλουν και στη δική τους σελίδα.Προφανώς δεν απαγορεύω την αναδημοσίευση πραγμάτων που γράφω, απλά το μόνο που ζητάω είναι να γίνεται αναφορά στο πρωτότυπο κείμενο.

Μέχρι να γνωρίσεις το κατάλληλο άτομο...

 

Είναι αλήθεια...Πολλές φορές έχουμε απογοητευτεί από άτομα και κατηγορούμε και τον εαυτό μας και αυτά. Πολλές φορές έχουμε ισχυριστεί πως έχουμε τον “μαλακομαγνήτη”. Δεν λέω πως δεν έχει δίκιο όποιος το ισχυρίστηκε αυτό,αλλά γιατί συνέβη αυτό....?Γιατί οι “μαλάκες” που “μαγνητίζει” το κάθε άτομο, συμπεριφέρονται έτσι επειδή εν τέλει δεν είναι τα “κατάλληλα” άτομα.

Δεν είναι αυτοί/ες που θα καταφέρουν να μας κάνουν να καταλάβουμε τον λόγο για τον οποίο υπάρχουν οι λέξεις έρωτας και αγάπη. Κατά συνέπεια συμπεριφέρονται με ηλίθιο τρόπο σπάζοντας εν τέλει και τα δικά μας νεύρα και των γύρω μας από τη γκρίνια μας...Τότε είναι που πολλά άτομα σε ταινίες και στ'αλήθεια ,έχουν ξεστομίσει “δεν υπάρχει πραγματική αγάπη...όλοι/ες είστε μαλάκες. Έρωτας και μαλακίες...κ.ο.κ.”. Είναι η φάση που τα βλέπουμε όλα άσχημα γιατί κάποιο/α άτομο κατάφερε να κάνει την εμπιστοσύνη μας 1000 κομμάτια και να μας ρουφήξει τα ευχάριστα τμήματα της ψυχολογίας μας.

Όμως δεν είναι αλήθεια...Γιατί και ο έρωτας και η αγάπη υπάρχουν...Και αυτό το βλέπουμε στην καθημερινότητά μας, είτε με τους γονείς μας, είτε με τους παππούδες μας που είναι πόσα χρόνια μαζί είτε τυχαίνει να το βιώνουμε και εμείς οι ίδιοι. Και τότε ξαφνικά όλες οι αρνητικές σκέψεις και ο πεσιμισμός που είχαμε πάνω σ'αυτό το θέμα αρχίζουν να εξαφανίζονται. Χαμογελάμε, “λάμπουν” τα μάτια μας όταν ανταλλάσσουμε ένα βλέμμα με το άτομο που μας κάνει τόσο χαρούμενους, δε μισούμε πια όλο τον κόσμο, έχουμε όμορφη διάθεση(κ αν δεν έχουμε, ξέρουμε πως το άτομο αυτό θα προσπαθήσει να μας τη φτιάξει) και πλέον ευχάριστες σκέψεις είναι στο μυαλό μας. Τα πράγματα είναι τόσο όμορφα που πολλές φορές δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως είναι αλήθεια. Τυχαίνει ίσως να “φοβόμαστε” κιόλας μην μας “πάρει” κανείς ξαφνικά αυτή την ευτυχία.

Και τότε βλέπουμε σφαιρικά την όλη αντίφαση του πότε η αγάπη κ ο έρωτας “είναι” ψέμα και πότε είναι τόσο αληθινά που δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. . . Τότε...όταν γνωρίσουμε το κατάλληλο άτομο, καταλαβαίνουμε πως αυτό που ζούμε είναι έρωτας, είναι αγάπη, είναι χαρά, είναι χαμόγελα, είναι ευτυχία.

Εύχομαι σε όλους να βρούνε το κατάλληλο άτομο (αν δεν το έχουν ήδη βρει) και να ζήσουν την ευτυχία του έρωτα σε όλο της το μεγαλείο...

(photo link: http://irenv.deviantart.com/art/the-truth-naked-356581243 )

Απ'το πουθενά...

Μετά από πολύυυυυυυυυυ καιρό πήγα κ εγώ επιτέλους την εκδρομή που περίμενα πως και πως...Επισκέφτηκα το περιβόητο Πήλιο.Βέβαια στη συγκεκριμένη ανάρτηση δε θα σταθώ στις εμπειρίες της εκδρομής μου.Θα σταθώ και θα σχολιάσω ένα μαγαζάκι που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση.
Το rock cafe "Λαγύνι" που βρίσκεται στην Πορταριά.Ένα μικρό cafe με πολύ ζεστή ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις οικία μόλις μπεις, πράγμα στο οποίο βοηθάει και ο συμπαθέστατος άνθρωπος που επί 18 χρόνια κρατάει αυτό το μαγαζί. Παραδοσιακό απο έξω και από μέσα με πολύ ωραίες διακοσμητικές επιλογές. Βέβαια μία από τις πιο εμφανείς διακοσμήσεις αποτελούν οι 1500 δίσκοι που βρίσκονται εκεί με 50's 60's 70's κομμάτια rock , blues και ελληνικά, οι οποίοι φυσικά δεν είναι μόνο διακοσμητικοί.
Όποιος πάει αξίζει να το επισκεφθεί.Κ επειδή τα λόγια είναι περιττά, παραθέτω μερικές φωτογραφίες να πάρετε μια γεύση.

Αδικία...Μία έννοια που δε θα έπρεπε να υπάρχει!

Η αδικία είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας πολύ συχνά. Όμως με τον καιρό την ξεπερνάμε. Τι συμβαίνει όμως όταν η αδικία έρχεται με τη μορφή θανάτου? 

Από μικρή δυσκολευόμουνα να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ καλοί, ή τα ζωάκια που δεν βλάπτουν κανένα, πεθαίνουν. Και τώρα που μεγάλωσα η απορία μου παραμένει η ίδια.

Κατά τη γνώμη μου, απ όλα τα έμβια όντα του πλανήτη μας, το μόνο που μπορεί να κάνει κακό με αυτοσκοπό να βλάψει/πληγώσει τους άλλους, είναι ο άνθρωπος. Λαμβάνοντας ως αφορμή ένα πρόσφατο γεγονός (τον χαμό του αγαπημένου μου Πούμπα-ινδικό χοιρίδιο) ξανάρθε στο μυαλό μου έντονα η έννοια της αδικίας. Ένα βράδυ όπως πήγαινα να κοιμηθώ συνειδητοποίησα πως δεν άκουσα τους αστείους ήχους και το ποδοβολητό του Πούμπα, όπως συνέβαινε συνήθως. Τότε πήγα προς τα εκεί που ήταν το σπιτάκι του και μου ήρθαν εικόνες στο μυαλό. Εικόνες ενός πλάσματος αστείου και άκακου που μόνο χαρά και χαμόγελα μπορούσε να προκαλέσει σε κάποιον. Και αναρωτήθηκα για ακόμη μία φορά, ποιον πείραξε ένα τέτοιο πλάσμα για να αξίζει έναν πρόωρο-επίπονο θάνατο? Την απάντηση στο πρώτο σκέλος την ξέρω… Δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι η αδικία του θανάτου του.

Και όσο σκέφτομαι ότι άτομα (και ζώα) που μόνο καλό είχαν να προσφέρουν, έχουν φύγει από δίπλα μας… Ενώ άτομα που μόνο κακό ξέρουν να προκαλούν , ζουν ανενόχλητα με όλες τις επιθυμίες τους να εκπληρώνονται  χωρίς να αντιλαμβάνονται τι θα πει «άγχος που σου τρώει τη ζωή», εξοργίζομαι.

Και μιας και ζούμε στην Ελλάδα (δυστυχώς), για την πλειοψηφία αυτών που θα το διαβάσει, η αδικία τη δεδομένη στιγμή είναι ότι κάποια άτομα, τα οποία φυσικά δεν επιλέξαμε εμείς, μέρα με τη μέρα μας καταστρέφουν τη ζωή. Μας γκρεμίζουν τα όνειρά μας, μας διώχνουν μακριά από τις οικογένειες μας και τα πρόσωπα που αγαπάμε… Βγάζουν ανθρώπους στο δρόμο, ωθούν άλλους στην αυτοκτονία και πολλά άλλα άσχημα πράγματα… Είχαν κ αυτοί κάποτε όνειρα, αλλά κανείς δεν τους τα στέρησε με τόσο άσχημο τρόπο.

Ξέρω πως το να εύχεται κανείς το θάνατο κάποιου άλλου είναι κάτι πολύ άσχημο που πάντα μου προκαλούσε ένα σοκ. Όμως νομίζω πως ζυγίζοντάς τα, όλοι θα ευχόμασταν να ήταν ζωντανοί αυτοί που αγαπάμε, αντί για  άτομα που ρουφάνε την ψυχή του «άμαχου πληθυσμού» κάνοντας τον να υποφέρει.

Φυσάει αδιαφορία...Σκεπάσου καλά!

Εδώ και καιρό θέλω να διοργανώσω κάτι που θα είναι για τη στήριξη των αστέγων...Αλλά αυτή την περίοδο με την εξεταστική είναι αδύνατο...Τα χέρια μου όμως ήρθε να λύσει(προσωρινά) μία πρωτοβουλία των thessalonistas!(Μπράβο παιδιά!)
Ας αφιερώσουμε όλοι λίγο χρόνο και ελάχιστα χρήματα για να βοηθήσουμε τους άστεγους,που δίνουν μία καθημερινή μάχη(πιο σημαντική από αυτήν που δίνουμε οι υπόλοιποι λόγω οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας).Αν κάποιοι από εμάς έχουμε το πρόβλημα του αν θα ανάψουμε τα καλοριφέρ μη μας έρθει ακριβός λογαριασμός..Αυτοί οι άνθρωποι όχι απλά δεν έχουν καλοριφέρ,δεν έχουν καν μια στέγη με 4 τοίχους να τους προστατεύει από την υγρασία της Θεσσαλονίκης,που όλοι ξέρουμε πως "τρυπάει" κόκκαλα...Παλεύουν με το κρύο,τη βροχή,την παγωνιά όλη τη νύχτα...
Ας μην γυρίσουμε την πλάτη,όταν με έναν τόσο εύκολο τρόπο(και με λίγα λεφτά στην άκρη) μπορούμε να κάνουμε κάτι που θα είναι πολύ αναγκαίο για κάποιους άλλους...Ας μη χάσουμε την ανθρωπιά που προσπαθούν τόσα χρόνια να μας στερήσουν κάποιοι άλλοι...